Në historinë e artit, ka vepra që nuk i zbulojnë lehtë sekretet e tyre. Njëra prej tyre është “Portreti i një gruaje të re me njëbrirësh” i Rafaelit, një nga veprat më enigmatike të Rilindjes. Pas figurës së qetë të gruas së re fshihet një histori interesante transformimesh, ndryshimesh ideologjike dhe pritjesh shoqërore për pozicionin e grave. E pikturuar rreth viteve 1505–1506 , piktura përshkruan një grua në një pozë tre të katërtat e gjatësisë, me një shikim të qetë dhe tipare delikate. Kompozimi të kujton fort Mona Lisën e Leonardo da Vinçit, por vepra e Rafaelit dallohet për qartësi dhe qetësi më të madhe.
Vështrimi i gruas së re është më pak misterioz dhe më i qëndrueshëm, duke krijuar një ndjenjë kontrolli dhe ekuilibri. Karakteristika më mbresëlënëse është njëbrirëshi i vogël që ajo e mban butësisht në krahë. Në artin e Rilindjes, njëbrirëshi ishte simbol i pastërtisë, pasi sipas legjendës mesjetare vetëm një virgjëreshë mund ta zbuste atë. Për këtë arsye, shumë historianë të artit besojnë se piktura u krijua si një portret fejese ose martese, duke shfaqur virtytin dhe përshtatshmërinë shoqërore të gruas si bashkëshorte.
Megjithatë, në shekullin e 17-të piktura pësoi një transformim rrënjësor. Një artist i panjohur e mbuloi njëbrirëshin me një shtresë të re bojë dhe e transformoi figurën e gruas së re në Shën Katerinën e Aleksandrisë, martiren e krishterë të njohur nga simboli i saj karakteristik, rrota e torturës. Kjo ndërhyrje pasqyron perceptimet fetare dhe shoqërore të kohës, pasi ideali i gruas zhvendoset nga gruaja e ardhshme në modelin e besimtares së devotshme që mishëron përkushtimin dhe vetëmohimin. Forma e re mbeti për shekuj me radhë, duke fshehur qëllimin origjinal të Rafaelit. Imazhi i gruas u mbulua me veshje më të rënda, duke kufizuar dimensionin sensual të portretit dhe duke rritur rëndësinë e tij fetare.